PARSON RUSSELL TERRIER

To z założenia pies myśliwski, szczególnie przydatny jako norowiec, odważny, nieustępliwy, pełen temperamentu, wytrwały, nieoceniony pomocnik myśliwego. Ruchliwy i ciekawski pies, który interesuje się wszystkim co się dzieje wokół niego. Spacery w jego towarzystwie są pełne niespodzianek i mogą stać się prawdziwą przygodą. To wspaniały pies towarzyszący, jest wesoły, czujny, zabawny, świetnie sprawdza się jako pies stróżujący Dzięki swojemu usposobieniu i wyglądowi zyskał sympatię nie tylko wśród myśliwych. Jest aktywny, wesoły, sprytny, zawsze gotowy do zabawy oraz pojętny, dzięki czemu bardzo szybko się uczy. Nie bez powodu można go zobaczyć w wielu filmach i reklamach, gdyż jest to psiak bardzo inteligentny i pełen energii, a zarazem bardzo łatwy w ułożeniu. Jest również doskonałym towarzyszem pieszych wędrówek, długich rowerowych wycieczek oraz konnych przejażdżek. Jego wychowanie powinno rozpocząć się bardzo wcześnie, właściciel powinien wykazać się konsekwencją w egzekwowaniu wcześniej wyuczonych poleceń. Lubi dzieci, potrafi godzinami z nimi dokazywać.

W przerwach między polowaniem a zabawą - niezastąpiony przyjaciel całej rodziny.

KRÓTKI RYS HISTORYCZNY:

Twórca tej rasy, John (Jack) Russell urodził się w Darthmouth w hrabstwie Devon w roku 1795. Zostawszy pastorem przeniósł się do swej parafii w Swymbridge także w Devon, gdzie przyszło mu spędzić większą część życia. Zapalony jeździec i myśliwy, którego pasją była hodowla i selekcja terierów. W roku 1873 został jednym z członków założycieli Kennel Clubu. Zmarł w roku 1883 w wieku 87 lat. Podczas swoich studiów w Oxfordzie nabył pierwszego teriera: białą, szorstkowłosą sukę z łatami na głowie, którą dziś uważa się za wzorcowy egzemplarz rasy. Jack Russell dokonał licznych krzyżowań między różnymi rasami terierów użytkowych jedno lub wielomaścistych. Celem tych eksperymentów było doskonalenie cech myśliwskich rasy, jej wygląd miał dla pastora drugorzędne znaczenie. Zgodnie z tą tradycją i w późniejszych czasach krzyżowano różne rasy terierów. Próbowano także krzyżowań Russell z innymi psami myśliwskimi, ale potomkowie nie byli już podobni do starego typu i hodowcy zaniechali tych nieudanych eksperymentów. Po II wojnie światowej rasa ta cieszyła się rosnącą popularnością na kontynencie europejskim, szczególnie wśród myśliwych i jeźdźców.

Przez całe lata miłośnicy terierów spierali się co do prawidłowego typu psów, nazywanych terierami Jacka Russella. Wniosek o uznanie do Angielskiego Kennel Clubu zgłosili hodowcy psów w typie foksteriera, jakie hodował w czasach wiktoriańskich Wielebny Jack Russell. Ten właśnie typ został z czasem uznany pod nazwą Parson Russell terier. Angielski Kennel Club 22 stycznia 1990 roku uznał ją i opublikował oficjalny standard, nazywając ją Parson Jack Russell Terrier. Prowizoryczne zaakceptowanie przez FCI nastąpiło 2 lipca 1990r. Aktualna nazwa Parson Russell Terrier została przyjęta przez Angielski Kennel Club w roku 1999. Rasa została definitywnie uznana przez FCI 4 czerwca 2001r.

Wzorzec FCI nr 339 /16.02.2011/F/D/GB
Pochodzenie: Wielka Brytania.
Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.10.2010 r.

Użytkowość: wytrwały, mało wymagający roboczy terier, szczególnie przydatny jako norowiec.
Klasyfikacja FCI: grupa 3 - teriery, sekcja 1 - teriery duże i średnie. Wymaga się prób pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Aktywny, ruchliwy, chętny do pracy, zbudowany tak, by był szybki i wytrzymały. Harmonijny w obrysie i zwinny. Chlubne blizny po potyczkach są akceptowane.

WAŻNE PROPORCJE:
Dobrze wyważony. Długość tułowia jest nieco większa niż wysokość psa w kłębie. Odcinek od trufli nosowej do stopu jest nieco krótszy od odległość od stopu do guza potylicznego.

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT:
Pierwotnie pies na lisa pewny siebie, energiczny i pogodny, z racji swej budowy i pasji łowieckiej nadaje się na norowca. Odważny i przyjacielski.

GŁOWA:
Mózgoczaszka - płaska, średniej szerokości, stopniowo zwężająca się ku oczom. Stop mało zaznaczony.
Trzewioczaszka - Nos czarny, uzębienie, szczęka i żuchwa silnie i dobrze umięśnione. Zgryz nożycowy, regularny i dokładny, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo. Policzki mało widoczne. Oczy w kształcie migdała, dość głęboko osadzone,ale nigdy wypukłe, ciemne o bystrym, inteligentnym wyrazie. Uszy małe, w kształcie litery "V", średniej grubości, opadające do przodu, noszone ściśle przy głowie. Koniuszki sięgają zewnętrznego kąta oka. Linia załamania uszu nie powinna znajdować się wyżej, niż wierzch czaszki.

SZYJA:
Szlachetnie zarysowana, muskularna, dobrej długości, stopniowo poszerza się ku łopatkom.

TUŁÓW:
Proporcjonalny, grzbiet mocny, giętki i prosty. Lędźwie mocne, trochę wysklepione. Klatka piersiowa, średnio głęboka, nie sięga poniżej łokcia. Chwycona za łopatkami w obie średnio duże dłonie powinna dać się objąć. Dobrze ożebrowana, żebra ani płaskie, ani beczkowate.

OGON:
Kiedyś był zazwyczaj kopiowany. Ogon kopiowany: pozostaje w odpowiedniej proporcji do całości ciała. Powinien być takiej długości, by pewnie chwycić go w dłoń . Mocny, prosty, osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu, w spoczynku może być opuszczony. Ogon niekopiowany: średniej długości i tak prosty, jak to jest tylko możliwe. Pasuje do całości sylwetki psa. Gruby u nasady, cieńszy u końca. Osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu, w spoczynku może być opuszczony.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: umiarkowanie szeroko rozstawione, dobrze podstawione pod tułowiem. Łopatki długie i skośne, dobrze pochylone ku tyłowi, wyraźnie zaznaczony kłąb. Ramię: tej samej długości, co łopatka, ustawione pod takim kątem, aby kończyny stały na tej samej linii, co kłąb. Łokcie przylegające do ciała, poruszają się swobodnie po jego bokach.
Łapa: Zwarta, o mocnych opuszkach, palce umiarkowanie wysklepione, nie płaskie ani rozstawione, nie zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz. Kończyny tylne mocne, muskularne, o dobrym kątowaniu. Stawy kolanowe dobrze, ale nieprzesadnie kątowane.
Podudzie: Dobrze rozwinięte. Stawy skokowe nisko położone. śródstopia równoległe, ich wykrok jest wydajny i energiczny.

RUCH:
Ruch swobodny, przestrzenny, ale nieprzesadnie, krok dobrej długości, nie związany czy wysoki. Mocny napęd kończyn tylnych.

SKÓRA:
Gruba i luźna.

SZATA:
Sierść twarda z natury, zwarta, prosta, przylegająca i gęsta, tak u odmiany krótko, jak i szorstkowłosej. Brzuch i spód tułowia są owłosione. Sierść trymowana ma sprawiać wrażenie naturalnej. Umaszczenie: całkowicie białe lub z przewagą bieli, z łatami barwy płowej, cytrynowej lub czarnej. Mogą występować wszelkie kombinacje tych trzech barw. Preferowane są kolorowe znaczenia nie wychodzące poza głowę i nasadę ogona.

WILEKOŚĆ:
psy: - idealna wysokość w kłębie 36 cm,
suki: - idealna wysokość w kłębie 33 cm.
Tolerancja 2 cm w górę i w dół.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca są traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich nasilenia oraz wpływu na zdrowie i dobrostan psa, oraz zdolność wykonywania tradycyjnej pracy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Agresja lub wyraźna lękliwość.
Psy, wykazujące wyraźne wady fizyczne lub zaburzenia charakteru, powinny być dyskwalifikowane.

UWAGA:
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.