PARSON RUSSELL TERRIER

  kocha towarzystwo człowieka, jest przyjazny i oddany. Przywiązany do swojej rodziny, ciepły i lojalny. To pies śmiały i odważny, bojaŸliwość jest traktowana jako wada. Ma dużo pewności siebie, wyróżnia się dużą inteligencją i ruchliwością. Łatwo i szybko się uczy. Jest bardzo bystry można nauczyć go wielu psich sztuczek.

Szkolenie i prowadzenie Parson Russell Terriera nie jest trudne, wymaga jednak zdecydowania i przede wszystkim konsekwencji w egzekwowaniu wcześniej wyuczonych poleceń, bez dobrego ułożenia w młodości, bywa nazbyt porywczy - jak to terier. Jego wychowanie powinno rozpocząć się bardzo wcześnie. Nie jest to pies, dla każdego ! Potrzebuje zdecydowanego, energicznego właściciela, który lubi aktywny tryb życia. Zdecydowanie nie jest psem "kanapowym", choć jego rozmiar i wygląd mogą mylić.

Ruchliwy i ciekawski, interesuje się wszystkim, co się dzieje wokół niego. Spacery w jego towarzystwie są pełne niespodzianek i mogą stać się prawdziwą przygodą. Trzeba też pamiętać, że jest również czuły i wrażliwy, skarcony bywa obrażony. Można przyzwyczaić go do zostawania w domu , gdy idziemy do pracy, jednak uważam, że osoba dużo i długo pracująca nie powinna się decydować na posiadanie psa jakiejkolwiek rasy, a w szczególności PRT.

To idealny pies przyjaciel, kocha swojego pana i jego rodzinę ponad wszystko. Nie jest przekupny, jest świetnym stróżem. Czujny, ale nie agresywny. Nie szczeka bez powodu. W stosunku do obcych bywa czasem nieufny, traktuje ich z rezerwą. W stosunku do dzieci jest opiekuńczy, cierpliwy i wyrozumiały, nie okazuje znudzenia zabawą, jest doskonałym towarzyszem i przyjacielem dla młodego, "pana". Jednak nie nadaje się do domu, gdzie są bardzo małe dzieci chyba, że jest już dorosły.

Potrafi żyć w zgodzie z innymi zwierzętami domowymi w swoim domu, chociaż ma tendencje do dominacji. Jednak obce zwierzęta toleruje niechętnie z racji swojej pasji łowieckiej. Ze względu na małe, kompaktowe rozmiary, będzie odpowiednim psem zarówno do niewielkiego mieszkania, jak i do domu z ogrodem.

Parson Russell Terrier jest energiczny i wesoły. Pełen temperamentu, zawsze skłonny do zabaw, aktywny. Jest również doskonałym towarzyszem pieszych wędrówek, długich rowerowych wycieczek, oraz konnych przejażdżek, lubi jazdę samochodem.

Parson to z założenia pies myśliwski, szczególnie przydatny, jako NOROWIEC. Doskonale sprawdzają się również w sportach kynologicznych, a w szczególności w AGILITY, FRISBEE. Zawody sprawnościowe dla psów są co raz popularniejsze w Polsce, a na całym świecie Parsony są faworytami w psich sportach. Doskonale sobie radzą w konkursach posłuszeństwa OBEDIENCE i pracy węchowej. Ich miłość do ludzi oraz inteligencja dają wiele możliwości pracy i zabawy. Parsony szkoli się także na psich terapeutów, DOGOTERAPIA to forma pracy z psem polegająca na odwiedzaniu chorych, niepełnosprawnych zarówno dzieci jak i osoby w podeszłym wieku, mogą one cieszyć się towarzystwem i bezinteresownością psa.



SPORT I PRACA



Wiecej informacji o poszczególnych dyscyplinach po kliknięciu na minaturkę











CHOROBY WYSTĘPUJĄCE U PRT

Parsony uchodzą za zdrową rasę, zdiagnozowano u nich zaledwie kilka chorób. Niektóre z nich można wykryć za pomocą testów genetycznych w wykwalifikowanych laboratoriach czy jednorazowych badań przeprowadzanych przez specjalistów w dziedzinie medycyny weterynaryjnej przy pomocy wysokiej klasy urządzeń diagnostycznych.

Związek Kynologiczny w Polsce nie obliguje hodowców do wykonywania badań u swoich psów. Jednak uważam, że odpowiedzialny, świadomy hodowca, chcąc prowadzić rzetelnie profesjonalną hodowlę powinien przeprowadzić badania, aby uniknąć wystąpienia wad wrodzonych u szczeniąt.


ATAXIA LOA - Late Onset Ataxia - więcej

ATAXIA SCA - Spinocerebellar Ataxia - więcej

PL - Patella luxation - zwichnięcie rzepki kolanowej - więcej

PLL - Primary lens luxation - zwichnięcie soczewki oka - więcej....






PIELĘGNACJA SIERŚCI

  Parson Russell Terrier występuje w dwóch odmianach okrywy włosowej - szorstkowłosej i rzadziej spotykanej u Parsona gładkowłosej. Odmiana gładkowłosa wbrew pozorom, gubi włos przez cały rok w znacznej ilości, dlatego odmiana szorstkowłosa jest bardziej praktyczna w utrzymaniu czystości w mieszkaniu. Natomiast szorstkowłosa wymaga trymowania dwa razy do roku. Wiosną przy zmianie okrywy włosowej z zimowej na letnią, oraz jesienią z letniej na zimową. Trymowanie wykonuje się tylko u ras szorstkowłosych, które nie linieją. W okresie pomiędzy trymowaniem pies nie wymaga specjalnej pielęgnacji, wystarczy raz w tygodniu wyczesać sierść szczotką.

Trymowanie sierści to zabieg pielęgnacyjny polegający na usuwaniu martwej sierści psa. Trymowanie poprawia jakość włosa, usztywnia go, zmniejsza wzrost podszerstka, poprawia kolor, a także eliminuje problem sierści w domu, ponieważ pies wytrymowany nie gubi sierści. Trymowanie nie jest zabiegiem bolesnym, gdyż usuwana jest martwa sierść, a w jej miejsce rośnie zdrowy włos. Martwa sierść albo wypada sama, albo też pozostając utrudnia wzrost owłosienia.

Trymowanie przeprowadza się za pomocą palców lub nożyka trymerskiego. Jeśli nie czujemy się na siłach sami wykonać taki zabieg, powinniśmy odwiedzić salon dla psów. W każdym większym mieście można znaleźć "Psiego Fryzjera", a sam zabieg nie jest drogi. Groomer zajmujący się trymowaniem, wie jak to zrobić, aby nie zadać psu niepotrzebnego bólu ( poprawne trymowanie jest dla psa bezbolesne ), a także aby włos był wyrwany a nie ścięty. Nie należy ścinać psa maszynką, ponieważ wyrównujemy włos okrywowy z podszerskiem, co spowoduje wyrastanie wełnistej i matowej sierści, często skręconej. Możemy swoją pracę wspomóc maszynką, ale tylko w określonych częściach ciała i nie u każdego szorstkowłosego psa jest to konieczne.





KRÓTKI RYS HISTORYCZNY

  Twórca rasy, John (Jack) Russell urodził się w Darthmouth w hrabstwie Devon w roku 1795. Zostawszy pastorem przeniósł się do swej parafii w Swymbridge także w Devon, gdzie przyszło mu spędzić większą część życia. Zapalony jeździec i myśliwy, którego pasją była hodowla i selekcja terierów. W roku 1873 został jednym z członków założycieli Kennel Clubu. Zmarł w roku 1883 w wieku 87 lat. Podczas swoich studiów w Oxfordzie nabył pierwszego teriera: białą, szorstkowłosą sukę z łatami na głowie, którą dziś uważa się za wzorcowy egzemplarz rasy. Jack Russell dokonał licznych krzyżowań między różnymi rasami terierów użytkowych jedno lub wielomaścistych. Celem tych eksperymentów było doskonalenie cech myśliwskich rasy, jej wygląd miał dla pastora drugorzędne znaczenie. Zgodnie z tą tradycją i w późniejszych czasach krzyżowano różne rasy terierów. Próbowano także krzyżowań Russell z innymi psami myśliwskimi, ale potomkowie nie byli już podobni do starego typu i hodowcy zaniechali tych nieudanych eksperymentów. Po II wojnie światowej rasa ta cieszyła się rosnącą popularnością na kontynencie europejskim, szczególnie wśród myśliwych i jeźdźców.

Przez całe lata miłośnicy terierów spierali się co do prawidłowego typu psów, nazywanych terierami Jacka Russella. Wniosek o uznanie do Angielskiego Kennel Clubu zgłosili hodowcy psów w typie foksteriera, jakie hodował w czasach wiktoriańskich Wielebny Jack Russell. Ten właśnie typ został z czasem uznany pod nazwą Parson Russell terier. Angielski Kennel Club 22 stycznia 1990 roku uznał ją i opublikował oficjalny standard, nazywając ją Parson Jack Russell Terrier. Prowizoryczne zaakceptowanie przez FCI - Międzynarodową Federację Kynologiczną, nastąpiło 2 lipca 1990 roku. Aktualna nazwa Parson Russell Terrier została przyjęta przez Angielski Kennel Club w roku 1999. Rasa została definitywnie uznana przez FCI 4 czerwca 2001 roku


  W 2001 roku nastąpił również ostateczny podział dawnego Parson Jack Russell Terriera na dwie odrębne rasy. Decyzja była podyktowana usystematyzowaniem rasy, ponieważ kojarzyło się osobniki krótko nożne z wysoko nożnymi, co skutkowało uzyskaniem w jednym miocie szczeniąt w różnym typie.

Obecny Jack Russell Terrier jest krótko nożnym ( bardziej rachitycznym ) psem o nieco innych proporcjach, lecz z takim samym temperamentem i usposobieniem jak Parson ponieważ obie rasy wywodzą się z jednego pnia. Jack Russell Terrier hodowany jest w dwóch odmianach okrywy włosowej, gładkiej i szorstkiej. Parson Russell Terrier jest psem zgrabniejszym, na wyższych łapach, również występującym w dwóch typach szaty, szorstkowłosej i rzadziej spotykanej u Parsona gładkowłosej. Parson Russell Terrier jest psem bardziej niż Jack Russell Terrier wszechstronnym z racji wielkości i proporcji zwinniejszym, z łatwością uprawiającym psie sporty. Bardziej cenionym przez myśliwych.

W Anglii, z której wywodzi się rasa, a także w kilku innych krajach, występuje i jest akceptowana jedynie pierwotnie wyhodowana odmiana - Parson Russell Terrier.




WZORZEC RASY


Wzorzec FCI nr 339 /16.02.2011/F/D/GB
Pochodzenie: Wielka Brytania.
Data publikacji obowiązującego wzorca: 13.10.2010 r.

Użytkowość: wytrwały, mało wymagający roboczy terier, szczególnie przydatny jako norowiec.
Klasyfikacja FCI: grupa 3 - teriery, sekcja 1 - teriery duże i średnie. Wymaga się prób pracy.

WRAŻENIE OGÓLNE:
Aktywny, ruchliwy, chętny do pracy, zbudowany tak, by był szybki i wytrzymały. Harmonijny w obrysie i zwinny. Chlubne blizny po potyczkach są akceptowane.

WAŻNE PROPORCJE:
Dobrze wyważony. Długość tułowia jest nieco większa niż wysokość psa w kłębie. Odcinek od trufli nosowej do stopu jest nieco krótszy od odległość od stopu do guza potylicznego.

ZACHOWANIE / TEMPERAMENT:
Pierwotnie pies na lisa pewny siebie, energiczny i pogodny, z racji swej budowy i pasji łowieckiej nadaje się na norowca. Odważny i przyjacielski.

GŁOWA:
Mózgoczaszka - płaska, średniej szerokości, stopniowo zwężająca się ku oczom. Stop mało zaznaczony.
Trzewioczaszka - Nos czarny, uzębienie, szczęka i żuchwa silnie i dobrze umięśnione. Zgryz nożycowy, regularny i dokładny, to znaczy, że siekacze szczęki przykrywają w ścisłym kontakcie siekacze żuchwy i są ustawione pionowo. Policzki mało widoczne. Oczy w kształcie migdała, dość głęboko osadzone,ale nigdy wypukłe, ciemne o bystrym, inteligentnym wyrazie. Uszy małe, w kształcie litery "V", średniej grubości, opadające do przodu, noszone ściśle przy głowie. Koniuszki sięgają zewnętrznego kąta oka. Linia załamania uszu nie powinna znajdować się wyżej, niż wierzch czaszki.

SZYJA:
Szlachetnie zarysowana, muskularna, dobrej długości, stopniowo poszerza się ku łopatkom.

TUŁÓW:
Proporcjonalny, grzbiet mocny, giętki i prosty. Lędźwie mocne, trochę wysklepione. Klatka piersiowa, średnio głęboka, nie sięga poniżej łokcia. Chwycona za łopatkami w obie średnio duże dłonie powinna dać się objąć. Dobrze ożebrowana, żebra ani płaskie, ani beczkowate.

OGON:
Kiedyś był zazwyczaj kopiowany. Ogon kopiowany: pozostaje w odpowiedniej proporcji do całości ciała. Powinien być takiej długości, by pewnie chwycić go w dłoń . Mocny, prosty, osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu, w spoczynku może być opuszczony. Ogon niekopiowany: średniej długości i tak prosty, jak to jest tylko możliwe. Pasuje do całości sylwetki psa. Gruby u nasady, cieńszy u końca. Osadzony średnio wysoko. Unosi się wyraźnie, gdy pies jest w ruchu, w spoczynku może być opuszczony.

KOŃCZYNY:
Kończyny przednie: umiarkowanie szeroko rozstawione, dobrze podstawione pod tułowiem. Łopatki długie i skośne, dobrze pochylone ku tyłowi, wyraźnie zaznaczony kłąb. Ramię: tej samej długości, co łopatka, ustawione pod takim kątem, aby kończyny stały na tej samej linii, co kłąb. Łokcie przylegające do ciała, poruszają się swobodnie po jego bokach.
Łapa: Zwarta, o mocnych opuszkach, palce umiarkowanie wysklepione, nie płaskie ani rozstawione, nie zwrócone do wewnątrz ani na zewnątrz. Kończyny tylne mocne, muskularne, o dobrym kątowaniu. Stawy kolanowe dobrze, ale nieprzesadnie kątowane.
Podudzie: Dobrze rozwinięte. Stawy skokowe nisko położone. śródstopia równoległe, ich wykrok jest wydajny i energiczny.

RUCH:
Ruch swobodny, przestrzenny, ale nieprzesadnie, krok dobrej długości, nie związany czy wysoki. Mocny napęd kończyn tylnych.

SKÓRA:
Gruba i luźna.

SZATA:
Sierść twarda z natury, zwarta, prosta, przylegająca i gęsta, tak u odmiany krótko, jak i szorstkowłosej. Brzuch i spód tułowia są owłosione. Sierść trymowana ma sprawiać wrażenie naturalnej. Umaszczenie: całkowicie białe lub z przewagą bieli, z łatami barwy płowej, cytrynowej lub czarnej. Mogą występować wszelkie kombinacje tych trzech barw. Preferowane są kolorowe znaczenia nie wychodzące poza głowę i nasadę ogona.

WILEKOŚĆ:
psy: - idealna wysokość w kłębie 36 cm,
suki: - idealna wysokość w kłębie 33 cm.
Tolerancja 2 cm w górę i w dół.

WADY:
Wszelkie odstępstwa od powyższego wzorca są traktowane jako wady i oceniane w zależności od ich nasilenia oraz wpływu na zdrowie i dobrostan psa, oraz zdolność wykonywania tradycyjnej pracy.

WADY DYSKWALIFIKUJĄCE:
Agresja lub wyraźna lękliwość.
Psy, wykazujące wyraźne wady fizyczne lub zaburzenia charakteru, powinny być dyskwalifikowane.

UWAGA:
Samce muszą mieć normalnie rozwinięte dwa jądra umieszczone w mosznie.




Do góry...

 
 

| Copyright © 2003-2015 by Dwie Twarze & agnes | Wszelkie prawa zastrzeżone, kopiowanie zabronione ! |